Wat ik vertelde op The Exchange: Mind the Skills Gap van ManpowerGroup Nederland
Ik stond op het podium bij The Exchange: Mind the Skills Gap, georganiseerd door ManpowerGroup Nederland. Een avond met één grote vraag op tafel: hoe vind, ontwikkel en behoud je talent in een arbeidsmarkt die krap is, terwijl de skills die je nodig hebt sneller veranderen dan je functieprofielen kunnen bijhouden?
Geen kleine vraag. Mijn stukje van het antwoord: Gen Z.
Het imago: lastig, ongeduldig, niet loyaal
Als je in een zaal vol HR'ers, recruiters en directeuren het woord Gen Z laat vallen, zie je het gebeuren. Een zucht hier, een glimlach daar. Iedereen heeft een verhaal. Over de stagiair die na drie weken alweer weg was. Over de sollicitant die nooit terugbelde. Over de starter die op dag twee vroeg wanneer hij thuis mocht werken.
Het beeld dat daaruit ontstaat: lastig, ongeduldig, niet loyaal.
Mijn ervaring is anders. Gen Z is prima te bereiken. En prima te binden. Maar niet met de vacaturetekst en het sollicitatieproces van tien jaar geleden.
Het probleem zit niet bij de doelgroep
Kijk eens kritisch naar hoe de gemiddelde werving er nog uitziet. Een vacaturetekst vol "dynamische omgeving", "hands-on mentaliteit" en "marktconform salaris". Een sollicitatieformulier waar je je cv, motivatiebrief en halve levensloop moet uploaden. En dan twee weken stilte.
Leg dat naast hoe Gen Z de rest van hun leven ervaart. Alles is visueel, snel en echt. Ze kiezen een restaurant op basis van een video van tien seconden. Ze checken een product via iemand die het écht gebruikt. Ze willen zien, niet lezen.
Dan is het niet zo gek dat een lap tekst over een "uitdagende functie" niet binnenkomt. Dat is geen gebrek aan interesse. Dat is een verkeerde verpakking.
Wat Gen Z wél wil weten
Als je met jongeren praat over werk, komen steeds dezelfde drie vragen terug:
Waar kom ik terecht? Hoe ziet de werkplek eruit. Is het een kantoortuin, een magazijn, een winkelvloer. Hoe voelt het om daar om acht uur 's ochtends binnen te lopen.
Wie zijn mijn collega's? Niet de directeur die in een gepolijste video vertelt over de kernwaarden. Maar de collega van 22 die naast je komt te staan. Hoe praat die, waar lacht die om, voelt dat als iemand bij wie jij past.
Wat houdt het werk écht in? Geen functieomschrijving met tien bullets. Maar gewoon: wat doe je op een normale dinsdag. Wat is het leukste deel, wat is het saaiste deel.
Wie die drie vragen eerlijk beantwoordt, wint. Zo simpel is het eigenlijk.
Laten zien in plaats van vertellen
Dat betekent niet dat je ineens een gelikte bedrijfsfilm moet laten maken. Juist niet. Hoe gepolijster, hoe minder geloofwaardig. Gen Z prikt door reclame heen voordat je "employer branding" hebt kunnen zeggen.
Wat wél werkt:
- Korte video's van echte collega's, op de plek waar het werk gebeurt
- Eerlijk laten zien wat het werk inhoudt, ook de minder glamoureuze kant
- Content op de plekken waar ze al zijn: TikTok, Instagram, Snapchat
- Een sollicitatieproces dat net zo makkelijk is als een berichtje sturen
- Snel reageren. Echt snel. Twee weken stilte is voor Gen Z gewoon een nee
En dan het binden. Want binnenhalen is één, houden is twee. Ook daar geldt: blijf laten zien. Wat er van ze verwacht wordt, waar ze naartoe kunnen groeien, wie ze kunnen bellen als iets niet lekker loopt. Onzekerheid is de grootste reden om af te haken. Duidelijkheid de beste reden om te blijven.
Breder kijken begint bij anders werven
Voor mij komt het hele vraagstuk van de skills gap neer op één punt:
We moeten breder kijken naar talent en veel meer samenwerken.
Werkgevers, onderwijs en arbeidsmarktpartners samen. Niet met z'n allen vechten om dezelfde schaarse groep kandidaten, maar samen bouwen aan méér talent.
En daar speelt Gen Z een hoofdrol. Want als je als werkgever alleen maar zoekt naar de kandidaat die al precies past op je profiel, mis je een hele generatie die misschien nog niet alle skills heeft, maar wel de energie, nieuwsgierigheid en snelheid om ze te leren. Breder kijken begint bij anders werven.
Wat je morgen al kunt doen
Geen zin om te wachten op het grote samenwerkingsverband? Snap ik. Begin klein:
- Lees je eigen vacature eens door de ogen van een 20-jarige. Snap je na tien seconden wat je gaat doen en bij wie? Nee? Dan weet je waar je moet beginnen.
- Pak je telefoon en film een collega. Een minuut, op de werkvloer, zonder script. Gewoon vertellen wat ze doen en waarom het leuk is.
- Kijk naar je reactietijd. Hoe lang duurt het voordat een sollicitant iets van je hoort? Maak daar uren van in plaats van dagen.
- Vraag je jongste collega's om mee te denken. Zij weten precies wat wel en niet werkt. Gebruik dat.
